Oczywiście trzeba uważać bo w niektórych sklepach woskowane spodnie są strasznie sztywne i nie da się ich nosić. Ostatnio przymierzałam kilka par i wybór był ciężki. Najwygodniejsze i najbardziej przystępne cenowo były te w Stradivariusie, niestety były za krótkie:( Także jak dla mnie kwestia tych spodenek jest nadal otwarta.

Spodnie pięknie prezentują się na nogach, podkreślają figurę i są dostępne w wielu wersjach kolorystycznych. Najczęściej spotykałam czarne, bordowe i wersje metaliczne.

Z czym nosić? Praktycznie ze wszystkim, można zastąpić nimi zwykłe codzienne jeansy, w ten sposób dodamy naszej stylizacji „pazura”. Do woskowanych spodni pasują swetry oversize, bluzy, koszule z marynarkami, a na wieczór możemy założyć nieco bardziej strojną górę. W przypadku wersji metalicznej dobierajmy górę staranniej i sięgnijmy po stonowane kolory, jeśli mamy problem z doborem zdecydujmy się na czarną górę.  Czerń, jak wiadomo, pasuje do wszystkiego:).

Pamiętajcie, że najważniejsza jest wygoda, jeśli drażni was faktura spodni i są one dla Was za sztywne, nie kupujcie ich. Nie wszystko co modne każdemu pasuje:)

Model króluje na blogach oraz wśród celebrytów, czas wprowadzić go na ulicę:).

Pojawiły się w ofercie wielu projektantów.

Jako miłośniczka stylu rockowego nie mogłam nie zauważyć trendu na metalowe dodatki, były już metalowe paski teraz złote blaszki pojawiły się także jako element butów. Muszę przyznać, że także i ten trend przypadł mi do gustu.

Poniżej także inne sandałki, które zwróciły moją uwagę. Pojawiły się w kolekcji Giuseppe Zanottiego już w zeszłym roku, posiadają odważne złote zdobienia w formie trójkątów i fal, co sądzicie?

Na koniec buciki, które także obserwuję od pewnego czasu, z pewnością już je widziałyście: sandałki z ćwiekami od Valentino. Na początku wydawały mi się śmieszne, ale potem bardziej się do nich przekonałam.

Oczywiście wszystkie buciki można spotkać w tańszej wersji, w rodzimych sklepach internetowych:)

 zdjęcia: www.jelonkowy.pl, kopiowanie bez zgody autora bloga zabronione.

Po wszystkie zdjęcia projektu zapraszam na mój profil na Facebooku

zdjęcia pochodzą ze strony: www.federicomauro.eu

Obecnie jest jedną z najbardziej kultowych marek odzieżowych, założono ją już w latach 70 – tych (założyciel Stephane Raynor), stała się wtedy bardzo popularna zwłaszcza w artystycznych kręgach. W latach 90 – tych marka zniknęła z rynku, by pojawić się znowu w 2008 roku. To co jest najbardziej kontrowersyjne to symbolika, którą wykorzystuje, dużo tutaj motywów nazistowskich – samo logo w sposób bezpośredni odwołuje się do estetyki III Rzeszy. Oczywiście założyciel zaprzecza, że czerpie z nazistowskich symboli, ale jakoś ciężko jest mu uwierzyć:). Podobieństwa widać gołym okiem.

Porównanie: logo marki z lewej i herb III Rzeszy.

Firma od początku istnienia balansuje na krawędzi skandalu, kontestuje ogólnie przyjęte zasady, czerpie z symboliki, która może być uznawana za kontrowersyjną, wykorzystuje motyw krzyża czy wspominane wyżej symbole nazistowskie. Fotografie promujące markę mają mocno punkowy charakter, zresztą marka wyrosła w tej kulturze, i pewnie dlatego reprezentuje tak „buntownicze” podejście.

Ubrania BOY LONDON to propozycje  streetwearowe, t-shirty, sportowe bluzy, czapki z daszkiem, utrzymane w czarno-białej kolorystyce.  Można w nich było zobaczyć takie postacie ze świata kultury i rozrywki jak: Rihanna, Jessie  J., Madonna, Nicky Minaj i wielu innych. Fanem marki był także Andy Warhol czy Sex Pistols.

Jeśli chodzi o mnie, bluza z charakterystycznym logo bardzo mi się podoba, mam nadzieję, że nie dostanę po głowie gdy pokażę się w niej na wakacjach:).  Zawsze ciągnęło mnie do rockowego stylu, dlatego ten także mi odpowiada.

A czy Wam podobają się projekty BOY LONDON? Czy uważacie, że czerpanie z nazistowskich symboli to przesada, czy też jest to kreatywne przetworzenie kontrowersyjnego znaku? A może uważacie, że marka usilnie próbuje się wypromować licząc na rozgłos jaki wywoła dzięki wykorzystaniu tego typu motywów?

Jak sama nazwa wskazuje serial swoją tematyką nawiązuje do horrorów. Pierwsza seria rozgrywa się w nawiedzonym domu, do którego wprowadza się niczego nieświadoma tradycyjna amerykańska rodzina. Klasyczny to motyw, jednak ubrany w formę serialu potrafi ponownie zachwycić.  Bardzo dobrze się to ogląda, jeśli ktoś lubi takie klimaty, czasem można nawet poczuć ciarki na plecach:).

W porównaniu z serią pierwszą, druga nosząca podtytuł Asylum to już prawdziwe mistrzostwo. Jak dla mnie serial wymiata:). Ulokowanie miejsca akcji w Zakładzie Psychiatrycznym prowadzonym przez kościół to był strzał w dziesiątkę. Mroczny klimat Briarcliff wciąga bez reszty. Obserwowanie rosnącego zepsucia pracowników zakładu, śledzenie losów osadzonych tam przypadkowo osób to czysta przyjemność – jeśli ktoś lubi takie przyjemności:). Do tego dochodzi przeplatająca fabułę historia krwawego mordercy Bloody Face, który zabija swoje ofiary i niczym doktor Lecter szyje z ich skóry potworną maskę. Fani horrorów powinni być zachwyceni.

Seria pierwsza i druga nie są ze sobą fabularnie w żaden sposób powiązane, to dwie zupełnie różne historie, które zamykają się w 12 i 13 odcinkach. Tym ciekawszy jest zabieg, który postanowili zastosować twórcy serialu, a mianowicie obsadzili bohaterów części pierwszej w zupełnie nowych rolach także w serii drugiej. Dzięki temu możemy obserwować znanych nam już aktorów w zupełnie nowej odsłonie.

Na szczególną uwagę zasługuje grająca w obu częściach nieoceniona Jessica Lange. Jej kreacja zarówno w serii pierwszej, jak i drugiej to najjaśniejszy punkt AHS. Pomimo, że grane przez nią postacie nie są jednoznaczne ogląda się ją z przyjemnością i to ją lubi się najbardziej. Siostra Jude w jej wykonaniu to wyrafinowana rola godna Oscara. Tym bardziej nie mogę się doczekać części trzeciej (podtytuł „Coven”), która w tv już prawdopodobnie jesienią.  Tym razem akcja ma być osadzona w czasach współczesnych, w obsadzie w dalszym ciągu „starzy” znajomi tzn. między innymi Evan Peters i oczywiście Jessica.  Podobno to właśnie ona ma decydujący wpływ na kształt obsady, zatrudnieni zostaną ci, z którymi ona będzie chciała pracować. To się nazywa pozycja:). Ale nie dziwię się wcale, tylko cieszę, że będę mogła oglądać ją ponownie.

Hołd dla siostry Jude:)

Na koniec z pewnością uwielbiana przez wszystkich piosenka przewodnia drugiej serii, słynna „Dominique” którą siostra Jude dzień w dzień „uszczęśliwiała” pensjonariuszy ośrodka:) Wersja 12- godzinna, można poczuć się jak w Briarcliff:)

Historia tej piosenki nie należy niestety do najszczęśliwszych, faktycznie była napisana i wykonywana przez siostrę zakonną w 1963 roku. Po swoim sukcesie muzycznym, siostra opuściła zakon i nawiązała trwałą relację z drugą kobietą. Niestety nie były to zbyt tolerancyjne czasy (wątek homoseksualizmu i nietolerancji wobec niego jest zresztą poruszony w Asylum) i już wkrótce kościół doprowadził siostrę do finansowej ruiny. Ona i jej ukochana popełniły samobójstwo. Znając tę historię, obecność tej piosenki w serialu nabiera dodatkowego znaczenia.

Oryginał:

Oczywiście nie jest to całkowita nowość, taki wzór na sukienkach czy bluzkach pojawia się od dawna, jednak teraz możemy spotkać go także na spodniach. Kwieciste kolorowe wzory na tej części naszej garderoby mogą wydawać się przesadą, ale w sumie czemu nie? Wystarczy zachować umiar i do kwiecistych spodni dobrać bardziej stonowaną, najlepiej jednobarwną górę. Na nogi zakładamy sandałki i otrzymujemy lekką stylizację.

Myślę, że kwiaty na spodniach to idealny pomysł na poprawę humoru w deszczowe dni i nie tylko. Świetnie nadają się na wakacyjne wypady, stanowią dobrą alternatywę dla tak ostatnio modnych czarno-białych pasów.

Poniżej kilka przykładów:

I na koniec moje absolutne faworyty, spodenki, które znalazłam na Dobra Moda, uwielbiam te w kolorze pudrowego różu z lewej i te niebieskie w środku, akurat są w dobrej cenie, chyba się skuszę:):

A Wy co sądzicie o tego typu spodniach? Jesteście za? A może macie już takie w swojej szafie?

Before Sunrise widziałam już daawno (film jest z 1995 roku), nie umiałam jeszcze oceniać filmów, analizować ich, ale ten film zdefiniował to czego szukam w kinie. A szukam specyficznych emocji. Wewnętrznego poruszenia, czegoś co zostaje w środku gdy film już się skończy i wraca na samo wspomnienie o nim. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, co to jest, ale to taki mój prywatny system oceny filmów:) Jeśli czuję je w środku tzn. że były wyjątkowo dobre – takie lubię najbardziej. Before Sunrise to historia francuzki Celine i amerykanina Jesse, którzy poznają się przypadkowo w pociągu. Rozmowa tak ich wciąga, że postanawiają razem wysiąść na stacji w Wiedniu i ją kontynuować.

Reszta to już cudowna podróż przez całą noc rozmów, rozważań i rosnącego zauroczenia tej pary. Piękny to film, magiczny, choć tak oszczędny w środkach. Nie wiem co on takiego w sobie ma, ale porusza mnie do głębi.Tym większa była moja radość gdy 10 lat później zdecydowano się kontynuować historię tej dwójki w Before Sunset.  Oto Celine i Jesse spotykają się ponownie 10 lat później i, to chyba żadne zaskoczenie, kontynuują przerwaną rozmowę:).

Dosłownie kontynuują, gdyż jak tylko zaczynają rozmawiać czujemy jakby to ostatnie spotkanie nie odbyło się 10 lat temu ale zaledwie wczoraj. To głównie duża zasługa aktorów a zarazem współautorów scenariusza Julie Delpy i Ethana Hawke, że tak czujemy chemię między bohaterami. Mimo, ze Celine jest nieco neurotyczna a Jesse po amerykańsku beztroski kibicujemy tej parze, bo czujemy, płynącą z każdego kadru chemię właśnie. I już wiadomo, że Jesse spóźni się na samolot…:)

Myślałam, że to już koniec historii tej pary, że już nie będzie mi dane ich oglądać, jakieś było moje zdziwienie, gdy całkiem niedawno dowiedziałam się, że jest już 3 część tej opowieści – Before Midnight. Nie mogę się już doczekać, zwłaszcza, że jak dowiaduję się z opisu filmu Jesse i Celine mieszkają razem, mają dzieci. Ciekawi mnie czy dalej z ekranu będzie biła taka sama magia. Tymczasem trzeba się zadowolić plakatami:)

Główna bohaterka rosyjska emigrantka Emma pod wieloma względami nie pasuje do świata, w którym przyszło jej żyć. Jej mężem jest włoski przedsiębiorca należący do znanej i bogatej rodziny Recchi.  Sprowadził ją do kraju gdy była jeszcze bardzo młoda. Od tamtej pory Emma nie wracała do ojczyzny. Spotykamy ją w momencie kryzysu. Ma już dorosłe dzieci, męża stale zajętego interesami, w zasadzie jest sama w wielkim domu, towarzyszy jej jedynie służba. Widzimy, że jest jakby z boku rodzinnych wydarzeń, nie bierze udziału w rozmowach, wymyka się z przyjęć. Jej życie zmienia się wraz z pojawieniem nowego mężczyzny. Jest nim kolega jej syna, ubogi kucharz marzący o tym by otworzyć własną restaurację. Od momentu gdy Emma kosztuje jego dania, budzą się w niej nowe emocje. Scena jedzenia krewetek to majstersztyk, ma w sobie więcej erotyzmu niż niejedna pokazująca rzeczy wprost. Od tej chwili romans wisi w powietrzu i jest już nieunikniony. Wbrew wszelkim konwenansom i zasadom Emma poddaje się uczuciu.

Myślę, że oboje Emma i Antonio, przynależą do jednego świata, świata bardziej organicznego, świata smaków, zapachów, doznań. Świat ten jest zresztą wspaniale uchwycony w filmie. Miejsce spotkań tych dwojga jest magiczne, mnie w każdym razie urzekło:). Widok na góry i włoski krajobraz jest oszałamiający. Nastrój tworzą subtelne zbliżenia, skupienie na detalach, długie ujęcia, oszczędność słów i odpowiednio dobrana muzyka, która wznosi się i opada wraz z rosnącymi emocjami Emmy (fantastyczna scena zbliżenia). Na ekranie maluje się istna magia, przynajmniej na mnie zrobiła ona duże wrażenie.

Pod wpływem Antonia, Emma przechodzi przemianę, jej wyrazem jest także zmiana wyglądu zewnętrznego: ścięcie włosów, zmiana stroju z ciasnych sukienek na luźne spodnie i t-shirty. W rodzinie Emmy nie tylko ona czuje się niedopasowana do otoczenia, jej córka Betta także zmaga się z problemem akceptacji, odkrywa, że jest lesbijką. Jej syn Edoardo jest rozdarty między światem ojca, czyli światem twardego biznesu, a światem matki (chce otworzyć restaurację wraz z Antonio). Być może niemożność pogodzenia tych dwóch światów sprawia, że Edoardo ginie. A może jego śmierć to symbol kary dla matki, która złamała zasady. Ta druga interpretacja nie bardzo mi się podoba, uważam, że śmierć Edoardo była w filmie nieco niepotrzebna.

Niektórzy zarzucają filmowi kiczowatość jego końcowej sceny (łzy w oczach bohaterów itp.). Mnie w  każdym razie ucieszyło zakończenie, czyli totalne zerwanie z dotychczasowym życiem i ucieczka Emmy do kochanka. Jest tak dramatyczna, tak rozedrgana, w takim pośpiechu, jakby to była pierwsza rzecz od dawna, której Emma tak naprawdę pragnie. Na brawa zasługuje gra Tildy Swinton, ale to nie jest w sumie nic dziwnego, ona zawsze jest świetna:). Brawa także dla operatora za te smakowite ujęcia. Polecam film każdemu kto lubi takie klimatyczne europejskie kino.

Jestem Miłością
Włochy 2009
reżyseria: Luca Guadagnino